Hallo Mirte

Schermafbeelding 2016-07-09 om 21.47.31Hallo Mirte, aangenaam kennis met je te maken. Wat ben je mooi. Wat kun je twijfelen aan jezelf en wat kun jij opgaan in emoties. Je bent een open boek, een prachtmeid. Mooi van binnen en van buiten. Wat kun je stralen, wat kun je gelukkig zijn. Maar meid, je hebt ook je diepste dalen bezocht. Je grootste angsten doorgemaakt en kijk eens, je bent er nog. Ook al waren de dagen nog zo zwart, kwam je geen enkele dag door zonder te huilen, toch waren er altijd mensen om je heen die je liefhadden. Hoeveel verdriet het ook kost, soms is houden van loslaten. En als je loslaat, komen er nieuwe kansen. Kansen die je kunt afweren, omdat je bang bent. Of kansen die je heel voorzichtig kunt leren omarmen.

Stapje voor stapje. Steeds een stapje korter bij. Dan weer drie stappen terug als het even te eng wordt. De moed van een tijger was nodig, om me over te halen. Ik heb weer voorzichtig de liefde mogen ervaren. Ik kan eindelijk weer mezelf zijn. Met al mijn mooie kanten, maar ook met al mijn “perfecte imperfecties”. Ik voel me mooi, ik voel me goed, ik voel me gewaardeerd en ik voel dat ik belangrijk voor iemand ben. Alle liefde die ik geef krijg ik in veelvoud terug. Ik mag genieten, na een zware strijd. Ik mag vrij zijn, in alle opzichten. Ik mag genieten van mijn eigen leven en daarnaast een hele mooie waardevolle aanvulling hebben. Het gaat allemaal zo makkelijk, bijna onmogelijk makkelijk. En wat geeft dat een rust.

Ik ben op mijn plaats. Op de plaats waar ik nu wil zijn. Dat betekent niet dat ik niet nog elke dag aan mijn verleden denk. Aan alle mooie herinneringen, aan alle mooie momenten. En dat ik deze soms heel erg mis. Altijd in mijn hart, altijd in mijn gedachten… De tijd waarop we deze samen kunnen delen komt wel weer.

Lieve Kia, bedankt dat ik mezelf mag zijn. Dat je mijn beste maatje bent. Dat ik alles met je kan delen, echt werkelijk alles. Dat je me vrij laat en dat je me vertrouwt. Dat je me mooi vindt, dat je me op handen draagt. Dat je me zelf laat ontdekken en leven. Dat je er altijd voor me bent. Bedankt voor al je liefde en je aanwezigheid in alle mooie, maar ook moeilijke momenten. I love you.

Namaste, Mirte

Hou me vast

3373aeea7bc5d5bdcbc53f84b44574c1

Lieve man,

Hou me vast en heb me lief. Ik zal niet bijten, hoogstens een beetje grommen. Vindt me mooi, vindt me het liefste wat je hebt. Neem me mee naar onbekende werelden, maak met mij nieuwe avonturen.

Wanneer ik niet correct ben of terugval in oude patronen, wijs me erop. Leer me dansen, ontdek samen met mij mezelf. En als je me dan even meeneemt tijdens intense momenten, voel dan dat ik geniet. Van jou, van jouw aanraking, maar vooral van het feit dat ik me overgeef.

Laat me vrij en laat me gaan, dan ben ik het mooist. Ik zal je laten zien dat ik terug kom en intens geniet van het samen zijn. Geef me iets om terug te komen en ik zal de jouwe zijn.

Namasté, Mirte

Bron foto 3373aeea7bc5d5bdcbc53f84b44574c1.jpg

Teach me how to dance with you…

5a8c31a50a3e73e87aae7dc2225ad654Hoe meer ik van mezelf ontdek, hoe meer ik de mensen om me heen kwets. Ik kan niet meer dan eerlijk zijn. Ik kan niet meer dan proberen mezelf te zijn. Mijn hoofd is een chaos, ik maak er een puinhoop van. Het paard bevestigt dat ik prima in mijn gevoel kan zitten in plaats van in mijn hoofd. Voorzichtig pas ik het toe in mijn leven. Het voelt niet altijd veilig, het voelt onwennig. En als ik het dan echt even niet meer trek, dan ben ik niet lief.

Het kind in me schreeuwt, vertrouw het niet. Het is jaloers en fluistert zachtjes, blijf uit de buurt. Het loopt toch weer weg. En de onzekerheid slaat toe. Als dan eindelijk de volwassen vrouw in mij het weer over genomen heeft, dan besef ik dat dit niet klopt. Zij kan weer de stukken bij elkaar vegen. Proberen te redden wat er te redden valt.

En als ik dan dans en me durf te geven. Dan vlieg ik tot boven de sterren en kom ik neer op een nieuw pad. In de schaduw van de maan, kijk ik voorzichtig, heel voorzichtig wie er met me mee loopt en wie blijft staan. Wie weet, is er ooit een man die het aandurft.

Namasté, Mirte

 

Probeer het fluistert het hart…

Schermafbeelding 2016-04-03 om 10.44.42En alweer is het leven niet te plannen. Ik kijk naar buiten en voorzichtig komt de zon door. Een groot deel van de dag voel ik me goed, het andere deel zorgt voor confrontaties met mezelf. Dat kan variëren tussen een kleine discussie met mezelf, tot schreeuwend op de motor zitten. Over mijn motor gesproken, hij staat te koop. Toch wel lastig om je eerste motor te verkopen. Veel geld ingestoken, maar niet geschikt voor mijn reis naar Italie, mijn avontuur. Teleurstelling al om, maar het is nu eenmaal zo.

Door dit voorval heb ik mijn reis moeten uitstellen, maar een nieuwe datum staat vast. En van uitstel komt geen afstel en wat er ook mag zijn dan, ik ga alleen. Dat ben ik mezelf verschuldigd. Dat beloof ik hier en nu, bij deze plechtig.

Heel voorzichtig wordt ik geconfronteerd met mijn geleerde lessen. Toepassen van inzichten. Ben ik er klaar voor? Nee, fijn dat het langzaam gaat. Ik wil niet nog eens dezelfde fout maken en wil niet nog eens gigantisch op mijn bek gaan. Maar mijn hart fluistert, probeer het…. dat beter dan spijt. Zonder verwachtingen kijk ik wat er gebeurt, al heb ik soms de neiging om me er we weer vol in te gooien. Maar ik doe het niet, want daarmee verlies ik weer mezelf. En dat nooit meer. Ik ben dankbaar voor hetgeen dat is. Nieuwsgierig naar wat komen gaat. En zo sta ik elke dag weer op. Geniet van de dag en ben dankbaar voor hetgeen dat gebeurt.

Namasté, Mirte

Voorbereiding

yadk_contessa1Op non-actief gezet. Absoluut niet wat ik had gehoopt en hoe ik mijn toekomst zag. Het heeft zijn voor- en nadelen. Het voordeel is dat ik alleen op vakantie ga. Iets dat ik graag van mijn lijstje wil strepen. Een ander voordeel is dat ik verplicht aan mezelf moet werken. En dat doe ik. Ik heb inmiddels mijn puzzelstukjes. Rationeel heb ik het plaatje compleet. Ik weet waar ik “fout” zat en ik weet wat ik moet doen om die fout niet nog eens te maken. Ernaar handelen is een stuk moeilijker. Want mijn hoofd kan het wel weten, maar mijn emoties zorgen dat ik in oude gewoontes terug val. Daarom ben ik heel hard aan de slag met mezelf. Want ik wil dit niet meer in een relatie, nooit meer. Ik wil eindelijk van mezelf houden en de ander niet claimen in de hoop liefde te krijgen die ik bij mezelf tekort kom. Met torenhoge verwachtingen, die de ander nooit kan waarmaken. Het spijt me, ik zie het nu pas…

Terwijl ik een vakantie boek naar Italië, besluit ik met de motor te gaan. Alleen, want dat is waar ik nu het meeste behoefte aan heb. Laat me maar klooien, laat me maar groeien. De eerste stappen zijn gezet, mijn motor is verlaagd en heeft een beurt gehad. Hij is klaar voor een paar duizend kilometer. Tassen zijn gekocht en het emotioneel voorbereiden is begonnen. Ik sta op momenten doodsangsten uit en vraag me af wat ik aan het doen ben. Maar het is de motor en ik…. ongepland en we kijken wel waar we uitkomen. Als we maar binnen een week in Italië zijn, waar ik mag genieten van de rust. Laat me mezelf maar ontmoeten. Laat me maar huilen, laat me maar gaan. Ik heb het nodig en ik ben er klaar voor.

Het geeft me kracht om dingen alleen te doen. Om me niet afhankelijk op te stellen. Om voor mezelf te zorgen en de onzekere en claimerige kant in mezelf te sussen. Ik ben een volwassen vrouw. Ik kan het best wel en ik hoef mezelf niet te bewijzen. Laat het maar gaan zoals het is. De negatieve kant aan het verhaal is dat ik hem mis, elke dag. Nog steeds… Maar ik kom er wel.

Namasté, Mirte

Verloofd

IMG_1527Nog geen maand later staat de wereld weer op zijn kop. Op het moment dat ik voor mezelf kies, bepaald het universum weer iets anders. Het geeft me waar ik heel hard in geloofde, maar verplicht heb moeten loslaten. Het geeft me mijn grote liefde terug, Doodsbang wat me dit gaat brengen, ga ik graag de uitdaging weer aan. Maar nu anders, gegroeid.

Ik kan voor mezelf zorgen en vind het heerlijk om eigen tijd te hebben. Ik weet waar ik voor sta en wat ik belangrijk vind. Vorige maand beloofde ik aan mezelf me nooit meer zo te laten kwetsen door een man, maar hoe moet je een relatie aangaan zonder je kwetsbaar op te stellen? Dus stapje voor stapje laat ik hem weer toe in mijn leven. Ik moet hem wel vertrouwen en ik wil dat ook graag. Op zijn knieën vraagt hij me of ik zijn vrouw wil worden. “Ik meen het, ik vraag het maar 1 keer in mijn leven en ik vraag het maar aan 1 vrouw”. Ik moest loslaten wat de rest van de wereld erover dacht, voordat ik ja kon zeggen. Maar man, wat is het een dikke ja en elke dag wordt die sterker.

Nu hard aan de slag met mijn “gekwetste kind” in mij en de sterke vrouw die ik ben. En ondanks dat het zeker niet makkelijk is, zou ik niet willen ruilen met iemand. Ik geloof in deze liefde en in het feit dat ik zo mag groeien.

Ik draag heel graag jouw ring, die mijn ring voor onvoorwaardelijke liefde voor mezelf vervangt. Niet dat ik niet meer van mezelf hou, integendeel. Misschien nog wel meer. Maar deze hoort daar.

JA IK WIL………. oud met je worden, nog heel veel mooie dagen samen beleven, herinneringen maken en voor je door het vuur gaan,

Namasté, Mirte

Onvoorwaardelijke liefde

IMG_1485Mijn “state of mind” bestaat uit 2 standen. Het meisje dat alles zo mist en vast houdt aan het verleden, dat heel hard hoopt dat alles op zijn pootjes terecht komt. Niet nu, maar over een tijdje, als alles weer rustig is. Als de emoties gezakt zijn en als beide gegroeid zijn in hun ik. Het andere meisje is vastberaden en zelfstandig. Sterk en onafhankelijk. Beloofd zichzelf nooit meer zo te laten kwetsen door een man en houdt onvoorwaardelijk van zichzelf. Althans dat is de uitdaging, de opdracht die ze zichzelf gegeven heeft. “Het is nu tijd voor mij!”

Ik wissel tussen die twee meiden, lijk wel schizofreen. Er gaat geen dag voorbij zonder dat de tranen over mijn wangen rollen afgewisseld door dat ik vastberaden voor mezelf kies. Het kan op een seconde switchen. Gelukkig wordt de sterke variant van mezelf sterker. Om mezelf aan mijn onvoorwaardelijke liefde voor mezelf te herinneren kocht ik een ring. Als basisliefde voor mezelf. Als de man waar ik van hou het me niet kan geven, dan moet ik het in mezelf zoeken. En dat maakt me sterk. Want de basisliefde moet ten alle tijden uit jezelf komen. Stormen laten je leren…

Ik wil graag liefdevol zijn, zowel voor mezelf als voor anderen. Ik wil niet afhankelijk zijn van de liefde die anderen mij geven, want die is eindig. Ik wil sterk zijn, onafhankelijk en zelfstandig. Ik wil graag anderen helpen te groeien, maar nooit ten koste van mezelf. Ik wil mensen hun fouten vergeven, net zoals ik mezelf mijn eigen fouten wil vergeven. Ik wil een verrijking zijn voor anderen, door mijn liefde te delen. Wie met me mee loopt, loopt mee. De rest laat ik gaan. Ik vertrouw op het universum dat het goed komt. Ik kan niet iedereen helpen, al zou ik dat nog zo graag willen.

Ik hou van jou, maar ik hou nog meer van mezelf…

Namasté, Mirte

 

Geluk begint bij jezelf

1201da847ea60cc8acfc7e3d7766ec21Al zeker 5 concepten verder, maar naar mijn mening allemaal niet postbaar. Ik wil me niet kwetsbaar opstellen. Ik wil sterk zijn. Terwijl op de achtergrond David Lumey een mantra zingt, komen de herinneringen van een super mooi yogaweekend op Terschelling langs. Meteen gevolgd door een hele rits herinneringen aan “het busje”. Ik mis het allemaal zo… En voor ik het weet rollen de tranen weer over mijn wangen.

Ik kan de situatie niet veranderen. Ze is zoals ze is en daar zal ik het beste van moeten maken. Ik wil niet iemand zijn die wegloopt van wat haar gelukkig maakte, al moet ik mezelf daarvoor op de kop zetten. Ik weet hoe het is om ontzettend gelukkig te zijn geweest en streef daar weer naar. En dat begint bij mezelf. Vandaag gestart met een cursus zelfvertrouwen. Al is zelfvertrouwen misschien niet het juiste woord. Het is vooral het terugvinden van mijn positiviteit, het ontdekken van wie ik ben en van daaruit mijn onzekerheid elimineren.

Ik koos de affirmatie: Ik hou onvoorwaardelijk van mezelf.

Daarmee vergeef ik mezelf alle fouten die gemaakt heb ik het verleden. Sorry voor degene die ik gekwetst heb. Dat was niet mijn bedoeling. Ik beloof mezelf dat ik van mezelf houd, met al mijn kwaliteiten en kwetsbaarheden. Ik ben lief voor mezelf, soms ook een beetje streng. Alles om weer de liefde te voelen die ik nu zo mis. En die liefde ligt vooral in mezelf. Al ga ik niet ontkennen dat een ander ze heus wel mag aanvullen in de toekomst. Zolang het maar niet mijn basis is. Wie met me mee wil groeien is welkom, de deur staat altijd open…

Namaste, Mirte

Tibetaans instituut Yeunten Ling- Huy

2Een weekendje voor mezelf met als doel mezelf vinden en rust. Conclusie truc mislukt, maar niks te klagen. Even onder ons, wat had ik bedacht? Dat daar mijn antwoorden voor het oprapen lagen? Dat ze me zonder al te veel moeite aangewaaid kwamen? Get a life, Mirte.

Ik had een extra nacht geboekt, waardoor ik de enige gast was. Ik vond het al moeilijk om te gaan en had ontzettend behoefte aan een bemoedigende knuffel, maar die was me niet gegund. Met mixed feelings stapte ik in mijn gele autootje, op naar Belgenland. Onbekend wat me te wachten stond en nog onwetend over alle bijzondere ontmoetingen. Als eerste ontmoette ik eenzaamheid en “reddeloos verloren”. Wat doe ik hier? Ontzettende confrontatie met mezelf. Heimwee naar iets dat ik thuis ook niet meer heb, maar toch… Spiegel voor mezelf, “zo nu voel je je pas echt eenzaam”. “Doet pijn he? Komt hard aan he?” Huilen, huilen en niemand die zich iets van mij aantrekt. Ik word uitgenodigd voor het gebed. Totaal overprikkeld door alle geluiden en de wierook voelde ik me heel ver van huis. Doordat ik de enige gast was, werd er aan tafel met de lama’s gegeten en niet in de aparte eetzaal. Ik was welkom, maar zo voelde ik me niet.

I’m an alien, I’m a legal alien
I’m an Englishman in New York – Sting – Englishman In New York

Afgedropen naar mijn kamer, met mijn ziel onder mijn arm. Als Rob het gezien had, had hij dubbel gelegen van het lachen. Gewoon het feit dat ik daar vrijwillig zou verblijven, dat geeft toch wel aan dat ik de afgelopen 2 jaar iets geleerd heb. Met Sleepy kroop ik verdrietig in mijn slaapzak. Half 9, we zien wel wat de nacht me brengt…..

De dag erna was me gunstiger gezind. Ik ontmoette mijn 2 kamergenoten. Mijn partners in crime. Bijzondere levensverhalen die overlapten en waar ik kracht uit putte. Al een paar keer had ik oogcontact met een bijzondere verschijning. Hier moet ik iets mee, maar ik weet nog niet wat. ‘S middags wandelde ik door het bos met 2 fijne mannen. Even gewoon afschakelen en het over de “normale wereld”, de realiteit hebben waar we in leven. Om vervolgens weer te belanden in de “introductie in het Buddhisme”, waar we uiteindelijk voor kwamen. Weer een gebed en daarna eten. De bijzondere verschijning (al voelt hij zichzelf zeker niet zo) sprak me aan. Wow, die stem, een bron van herkenning. Na de meditatie sloot ik aan bij zijn groep en luisterde ik wat hij te vertellen had. Een bijzondere kijk op het leven, eentje die aansloot bij mijn zoektocht. Het deed me goed, dank je Jan.

De laatste dag wilde ik eigenlijk alleen maar naar huis. Ik had dingen gezien in mijn meditaties waar ik mee verder wilde, ze gaven me kracht. Ik maakte mijn besluiten. Ik zou wat ik op het moment niet kon veranderen “gewoon” even parkeren en in de tussentijd zou ik gaan wortelen. Wie ben ik en wat wil ik? Mensen teleur stellen, dat moet dan maar. Zorgen dat mijn pendel nooit meer zo hoog zou komen, zodat hij de andere kant zou opslaan als ik los zou laten. Proberen om liefdevol voor anderen te zijn en misschien wel in het bijzonder liefdevol naar mezelf te zijn.

Nu 3 dagen later ben ik weer geland in de realiteit. Moeilijker dan gedacht. Heen en weer geslingerd tussen emoties. Kortom een lange weg te gaan…

Opkrabbelen

En ook na dat ontzettend pijnlijke moment van gisteren, leef ik nog. Als je het terug leest denk je dat dat meisje geen uitweg meer ziet. Meer pijn dan ze aankan. Reddeloos en verloren. Blijkbaar toch sterker dan gedacht of op het diepste punt opgetild door het universum. Kan beide, ik weet het niet.

Ik besloot in meditatie te gaan en elke emotie langs te laten komen hoe hard ook. Afzien, lijden, pijn. Na dat alles, wat verbazing kort duurde zag ik iets. Ik wil het niet delen, maar ik weet niet of het een intense wens is of een toekomstbeeld. Het was in ieder geval het moment waar ik kracht uit putte en besloot om naar het Tibetaans instituut in Huy te gaan. Om voor eens en altijd af te rekenen met hetgeen dat ik wil. Ik heb een levensdoel waar ik telkens aan voorbij streef. Volle vaart erlangs en dan gelukkig zijn. Om vervolgens weer keihard geconfronteerd te worden met de vloer. Ik ben er klaar mee. Het is tijd, tijd om de confrontatie aan te gaan.

Ik hoop rust voor mezelf te vinden. Liefde voor mezelf, onvoorwaardelijke liefde zelfs. En deze uiteindelijk vast te houden. Ik heb een wens die in het binnenste van mij brand als een prachtig licht. Ik hoop dat ik de kracht en de moed bij elkaar kan vinden om deze te verwezenlijken. Dit is althans de eerste stap. Helaas heb ik voor deze wens nog iemand anders nodig. Moeilijk om deze controle los te laten, maar ik heb geen keus. Ik wens de man van mijn dromen alle kracht en wijsheid om tot zichzelf te komen. Vanuit het diepste van mijn hart wens ik dat hij de moed heeft om tegen zijn demomen te vechten, net zoals ik zal moeten doen. Hoe, dat kan ik niet zeggen. De tijd zal het leren.

Namasté, Mirte

1 2 3 21