Angst

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- Filament.io 0 Flares ×

IMG_0276

Ik heb koffie gehad, dit was geen goed idee. Soms kan ik ertegen, maar vandaag niet. Mijn maag zit tussen mijn oren, alles is aangespannen. Ik voel mijn hart in mijn keel. Ik bevind me in een cocon. Geluiden zijn verstomd en ik kan me slecht concentreren op de dingen die er om me heen gebeuren. Mijn hele lijf tintelt, vooral mijn benen. Zometeen slaan ze onder me uit en val ik flauw. Ik voel me licht in mijn hoofd. Ik heb het koud, nu weer heet. Mijn gedachten schieten alle kanten op. Misschien moet ik wat drinken, dan voel ik me beter. Nee, als ik opsta dan val ik misschien. Ik zoek uitvluchten. Heel veel uitvluchten in een razend tempo, om me maar een beetje beter te voelen. Al is het maar een klein beetje….

Dit gebeurde afgelopen week. Een beginnende paniekaanval. Gelukkig herken ik hem snel en kan ik het op tijd bij zijn nekvel grijpen. “Mirte, rustig er gebeurt niks. Het komt door de koffie. De cafeïne zorgt ervoor dat je deze reactie krijgt. Je valt niet flauw, want er is veel te veel adrenaline in je lijf. Het kan in het ergste geval maximaal 4 uur duren, dan is de cafeïne uitgewerkt.” Door positief tegen mezelf te praten, verminderen de lichamelijk klachten. Een jaar geleden had ik dit veel. Niet van koffie, nee van van alles en nog wat. Als ik in de file terecht kwam, als ik ergens moest gaan eten, als ik in het theater zat, als er mensen op bezoek kwamen, noem maar op. Nu ben ik er gelukkig vanaf, maar heel soms, echt heel soms komt het even terug.

Mensen die dit gevoel niet kennen, snappen het niet. Er is toch niks om bang voor te zijn? Jawel, je staat doodsangsten uit. Angst voor de angst. Je lichaam is in hoogste staat van paraatheid. Het voelt hetzelfde als dat jij bijna een ravijn in valt, je schrikt je rot. Zo voelt het bij ons vaak. Te vaak en op het verkeerde moment. Want nee, de angst is niet realistisch, maar het is er wel.

Ik leg de lat veel te hoog, met het gevolg dat ik faal. Althans zo voelt dat. Nu ik dit begrijp en me niks aantrek wat anderen van me vinden, gaat het beter, goed zelfs. Al snapt de hele wereld niet wat ik voel op zo’n moment. Ik weet dat er altijd mensen zijn die achter me staan, wat er ook gebeurd. En ik weet dat ik niet de enige ben. Veroordeel ons niet, wij zijn helden. En weet je waarom? Omdat we het gevecht met de ergste vijand keer op keer aan gaan. Namelijk onszelf.

Liefs en een dikke hug voor alle lotgenoten,

Mirte

 

 

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- Filament.io 0 Flares ×

Leave a Reply