Geluk begint bij jezelf

1201da847ea60cc8acfc7e3d7766ec21Al zeker 5 concepten verder, maar naar mijn mening allemaal niet postbaar. Ik wil me niet kwetsbaar opstellen. Ik wil sterk zijn. Terwijl op de achtergrond David Lumey een mantra zingt, komen de herinneringen van een super mooi yogaweekend op Terschelling langs. Meteen gevolgd door een hele rits herinneringen aan “het busje”. Ik mis het allemaal zo… En voor ik het weet rollen de tranen weer over mijn wangen.

Ik kan de situatie niet veranderen. Ze is zoals ze is en daar zal ik het beste van moeten maken. Ik wil niet iemand zijn die wegloopt van wat haar gelukkig maakte, al moet ik mezelf daarvoor op de kop zetten. Ik weet hoe het is om ontzettend gelukkig te zijn geweest en streef daar weer naar. En dat begint bij mezelf. Vandaag gestart met een cursus zelfvertrouwen. Al is zelfvertrouwen misschien niet het juiste woord. Het is vooral het terugvinden van mijn positiviteit, het ontdekken van wie ik ben en van daaruit mijn onzekerheid elimineren.

Ik koos de affirmatie: Ik hou onvoorwaardelijk van mezelf.

Daarmee vergeef ik mezelf alle fouten die gemaakt heb ik het verleden. Sorry voor degene die ik gekwetst heb. Dat was niet mijn bedoeling. Ik beloof mezelf dat ik van mezelf houd, met al mijn kwaliteiten en kwetsbaarheden. Ik ben lief voor mezelf, soms ook een beetje streng. Alles om weer de liefde te voelen die ik nu zo mis. En die liefde ligt vooral in mezelf. Al ga ik niet ontkennen dat een ander ze heus wel mag aanvullen in de toekomst. Zolang het maar niet mijn basis is. Wie met me mee wil groeien is welkom, de deur staat altijd open…

Namaste, Mirte

Tibetaans instituut Yeunten Ling- Huy

2Een weekendje voor mezelf met als doel mezelf vinden en rust. Conclusie truc mislukt, maar niks te klagen. Even onder ons, wat had ik bedacht? Dat daar mijn antwoorden voor het oprapen lagen? Dat ze me zonder al te veel moeite aangewaaid kwamen? Get a life, Mirte.

Ik had een extra nacht geboekt, waardoor ik de enige gast was. Ik vond het al moeilijk om te gaan en had ontzettend behoefte aan een bemoedigende knuffel, maar die was me niet gegund. Met mixed feelings stapte ik in mijn gele autootje, op naar Belgenland. Onbekend wat me te wachten stond en nog onwetend over alle bijzondere ontmoetingen. Als eerste ontmoette ik eenzaamheid en “reddeloos verloren”. Wat doe ik hier? Ontzettende confrontatie met mezelf. Heimwee naar iets dat ik thuis ook niet meer heb, maar toch… Spiegel voor mezelf, “zo nu voel je je pas echt eenzaam”. “Doet pijn he? Komt hard aan he?” Huilen, huilen en niemand die zich iets van mij aantrekt. Ik word uitgenodigd voor het gebed. Totaal overprikkeld door alle geluiden en de wierook voelde ik me heel ver van huis. Doordat ik de enige gast was, werd er aan tafel met de lama’s gegeten en niet in de aparte eetzaal. Ik was welkom, maar zo voelde ik me niet.

I’m an alien, I’m a legal alien
I’m an Englishman in New York – Sting – Englishman In New York

Afgedropen naar mijn kamer, met mijn ziel onder mijn arm. Als Rob het gezien had, had hij dubbel gelegen van het lachen. Gewoon het feit dat ik daar vrijwillig zou verblijven, dat geeft toch wel aan dat ik de afgelopen 2 jaar iets geleerd heb. Met Sleepy kroop ik verdrietig in mijn slaapzak. Half 9, we zien wel wat de nacht me brengt…..

De dag erna was me gunstiger gezind. Ik ontmoette mijn 2 kamergenoten. Mijn partners in crime. Bijzondere levensverhalen die overlapten en waar ik kracht uit putte. Al een paar keer had ik oogcontact met een bijzondere verschijning. Hier moet ik iets mee, maar ik weet nog niet wat. ‘S middags wandelde ik door het bos met 2 fijne mannen. Even gewoon afschakelen en het over de “normale wereld”, de realiteit hebben waar we in leven. Om vervolgens weer te belanden in de “introductie in het Buddhisme”, waar we uiteindelijk voor kwamen. Weer een gebed en daarna eten. De bijzondere verschijning (al voelt hij zichzelf zeker niet zo) sprak me aan. Wow, die stem, een bron van herkenning. Na de meditatie sloot ik aan bij zijn groep en luisterde ik wat hij te vertellen had. Een bijzondere kijk op het leven, eentje die aansloot bij mijn zoektocht. Het deed me goed, dank je Jan.

De laatste dag wilde ik eigenlijk alleen maar naar huis. Ik had dingen gezien in mijn meditaties waar ik mee verder wilde, ze gaven me kracht. Ik maakte mijn besluiten. Ik zou wat ik op het moment niet kon veranderen “gewoon” even parkeren en in de tussentijd zou ik gaan wortelen. Wie ben ik en wat wil ik? Mensen teleur stellen, dat moet dan maar. Zorgen dat mijn pendel nooit meer zo hoog zou komen, zodat hij de andere kant zou opslaan als ik los zou laten. Proberen om liefdevol voor anderen te zijn en misschien wel in het bijzonder liefdevol naar mezelf te zijn.

Nu 3 dagen later ben ik weer geland in de realiteit. Moeilijker dan gedacht. Heen en weer geslingerd tussen emoties. Kortom een lange weg te gaan…

Opkrabbelen

En ook na dat ontzettend pijnlijke moment van gisteren, leef ik nog. Als je het terug leest denk je dat dat meisje geen uitweg meer ziet. Meer pijn dan ze aankan. Reddeloos en verloren. Blijkbaar toch sterker dan gedacht of op het diepste punt opgetild door het universum. Kan beide, ik weet het niet.

Ik besloot in meditatie te gaan en elke emotie langs te laten komen hoe hard ook. Afzien, lijden, pijn. Na dat alles, wat verbazing kort duurde zag ik iets. Ik wil het niet delen, maar ik weet niet of het een intense wens is of een toekomstbeeld. Het was in ieder geval het moment waar ik kracht uit putte en besloot om naar het Tibetaans instituut in Huy te gaan. Om voor eens en altijd af te rekenen met hetgeen dat ik wil. Ik heb een levensdoel waar ik telkens aan voorbij streef. Volle vaart erlangs en dan gelukkig zijn. Om vervolgens weer keihard geconfronteerd te worden met de vloer. Ik ben er klaar mee. Het is tijd, tijd om de confrontatie aan te gaan.

Ik hoop rust voor mezelf te vinden. Liefde voor mezelf, onvoorwaardelijke liefde zelfs. En deze uiteindelijk vast te houden. Ik heb een wens die in het binnenste van mij brand als een prachtig licht. Ik hoop dat ik de kracht en de moed bij elkaar kan vinden om deze te verwezenlijken. Dit is althans de eerste stap. Helaas heb ik voor deze wens nog iemand anders nodig. Moeilijk om deze controle los te laten, maar ik heb geen keus. Ik wens de man van mijn dromen alle kracht en wijsheid om tot zichzelf te komen. Vanuit het diepste van mijn hart wens ik dat hij de moed heeft om tegen zijn demomen te vechten, net zoals ik zal moeten doen. Hoe, dat kan ik niet zeggen. De tijd zal het leren.

Namasté, Mirte

Een grote chaos van emoties, in duizend stukken gereten. Een vertrappelt hartje en een kwetsbaar meisje. Klein en verslagen. Gevochten tot het bittere eind. Waarom beste universum, waar heb ik dit aan te danken? Moet ik nog meer voor mezelf kiezen, is dat wat je zeggen wil? Ik heb alles gedaan wat op dit moment in mijn macht lag. Alles aangegrepen om te redden wat er te redden viel. Waarom mogen twee mensen die zielsveel van elkaar houden dan niet gelukkig samen zijn? Mijn vorige dates met de vloer zijn hier niets bij. Geen enkel woord kan omschrijven hoe ik me voel. Ik kan er niks positiefs uithalen, mijn inspiratie en mijn positiviteit zijn op. Moe gevochten na anderhalf jaar. Waarom heb ik zo gelukkig mogen zijn om het daarna weer van me af te pakken? De man die ik zo hard buiten de deur heb proberen te houden, maar die ik niet kon weerstaan. Ik gaf me over, gaf alles. Laat mijn ware gezicht zien. Hetgeen wat mijn eigen mooie ik moet voorstellen….. dan is het over. Ik ben verslagen, meer dan verslagen. Intens verdrietig. Mijn god, wat hou ik van deze man. De man waar ik naar kon kijken en waar ik mijn toekomst in zag….

Voor jou, je weet wel, mijn liefde.

Verdriet, ik voel me klein, ik voel me eenzaam, dan weer sterk. Behoefte aan een kus, aan een knuffel, dan weer behoefte aan rust en stilte.

Je mag emoties wel voelen, maar je mag ze niet zijn.-Tijn Touber

Makkelijker gezegd dan gedaan. Met mijn ogen gesloten, laat ik de wirwar van emoties langs komen. Ik voel ze vanuit het diepste van mijn ziel. Ze schreeuwen om aandacht, mijn brein probeert ze te sussen. Stil maar, stil maar… Ademen, gewoon ademen. Mijn lichaam geeft keelpijn aan. Uit een oog rolt een traan. Was het maar anders. Ik wil me niet zo voelen. Ineens word me de mogelijkheid gegeven om mijn emoties te delen. Ze worden voor lief genomen, gewoon zoals ze zijn. Dank daarvoor. Mijn oprechte dank daarvoor. En ik ben ik. Met al mijn onzekerheden en imperfecties, maar ook met al mijn mooie kanten. Ik ben blij met mezelf, al kan er nog altijd aan gesleuteld worden. Mijn maskers en beschermmechanismen zijn niet van de fraaiste. Maar daarachter zit ik. En weet als je haar even niet ziet, ze is er wel. Ze probeert zichzelf alleen maar te beschermen. Lok me uit, zing de eerste woorden van mijn refrein, geef me rust, laat me mezelf mooi voelen, laat me leren, vang me als ik val, maar alleen als ik het zelf even niet meer weet. Want ik ben een grote meid. Ik kan het wel alleen, maar het is zoveel leuker met jou erbij 💕

Namasté

Loslaten 3.0

IMG_2648

Iedereen heeft ondertussen wel door dat mijn leven nooit echt rustig is. Hoe harder ik ernaar verlang, hoe verder het weg lijkt. Een toekomst kun je namelijk niet plannen. Dromen mag, verlangen mag, maar o wee als je je toekomst probeert te regelen. Ik geloof er ondertussen in, dat je alleen maar zeker kunt zijn van de onzekere factor in het leven.

Als deze dag je vriend niet is,

is hij misschien je leraar wel.

(Tekst in Verpleeghuis Antonius Binnenweg)

En zo is het maar net, maar als je zo leeft zoek je overal een les in. Zo kwam ik door omstandigheden terecht bij een Mental coach. Een zeer bijzondere ervaring, omdat hij me niet kon geven waarnaar ik op zoek was, namelijk handvaten. Ik kwam binnen en hij vroeg oprecht wat ik kwam doen. Ik hoorde daar niet te zitten, ik was namelijk al “heel”. Ikke?! Heel?! Hoe kan iemand als ik, die zo stoeit met het leven, heel zijn? Mijn gedachten gingen uit naar Tijn Touber, de man die mij geraakt heeft. Volgens zijn ‘beschrijving van het pad’ was ik er nog lang niet. Ik dwaalde nog ergens in de onderwereld, moederziel alleen. Harde lessen, harde waarheden. En voor het eerst in mijn leven, lag mijn leven, mijn toekomst, niet in mijn handen, maar in die van iemand anders. Loslaten, hoe vaak heb ik daar niet een blogpost over geschreven, maar nu voor het echie.

Je raadt het vast al, weer dates met de vloer. Totale onmacht, vechten, schreeuwen, huilen. Want je moet toch iets met al die emotie? En als je echt in de put zit, krijg je een berichtje van je soulmate. Gewoon een “goede dag”, meer hoeft het niet te zijn. En dan langzaam weet je wie je echte vrienden zijn. Kun je dingen afsluiten, worden onverwerkte dingen uit het verleden duidelijk. En als ik dan het grotere geheel bekijk, levert deze pijn en verdriet me ook nog iets op. Leuk is anders, maar inzichten verkrijg je niet in rustig water.

Ik trok vier engelenkaarten en die gaven me weer moed. Onschuld, een nieuwe start en je zit op de goede weg. De derde kaart, zei dat ik weer moest gaan schrijven, vandaar deze blogpost. Ik ben er weer, vaak voor mezelf, soms voor jullie.

Ik bedank mijn liefste, voor deze supermooie les. We komen er wel. Het maakt ons alleen maar sterker. En ik bedank mijn vrienden, die er telkens weer voor me zijn. Onbetaalbaar.

Namasté, Mirte

Oneindige zoektocht?

IMG_1242Tijdens een Me-moment. Met David Lurey op de achtergrond. Lopen al mijn gedachten door elkaar. Intens gelukkig samen vs. afstand. Nergens is meer echt thuis. Alleen vs. nieuwe vriendschappen. Wel of niet mensen in je omgeving houden, die je pijn gedaan hebben? Zijn vrienden wel echte vrienden. Op wie kun je bouwen en vertrouwen en op wie niet? Wat moet ik met mezelf aan? Werken aan mezelf of laten rusten? Zoeken of wachten totdat iets aangeboden wordt? Rust of actief bezig zijn?

Alles gebeurt om een reden. Dingen gebeuren naar mijns inziens niet voor niets. Maar wat betekent het? Angstig op zoek naar antwoorden. Alles aangrijpen wat me aangereikt wordt. In de hoop inzicht te vinden. Dat wil niet zeggen dat ik niet gelukkig ben met de situatie. Maar ik wil vooruit, en snel als het ff kan. Gehaast en gejaagd. Wat maakt mijn lichaam me duidelijk? Stapje terug, niet jagen, het komt wel?

Op zoek naar de manier om het goed te doen. Voor iedereen… maar ik ben ik en jij bent jij.

Vol liefde vergeef ik mezelf

Neem me niet kwalijk, dat ik je jaag. Vergeef het me dat ik niet van je hou, zoals je verdient. Anderen vinden je mooi en liefdevol. Ik vind je verwarrend en lastig. Gewoon omdat ik je niet begrijp. Spreek mijn taal en neem het voor lief, dat ik ook moet leren. Leren van mijn eigen fouten, mijn eigen ervaringen. En neem de tijd, om me te leren van je te houden. Ik hou van jou mijn eigen ik, ik hou van jou. Althans, dat probeer ik.

Namaste, Mirte

 

Lichtpuntjes

image

Ik weet nog, de dag dat mijn spulletjes uit de opslag kwamen. Ze hadden een tijdje staan wachten op een nieuw huisje. Een eigen plekje, een nieuw thuis. Mag je je spulletjes missen? Spulletjes zijn eigenlijk materialisme en heb je niet alleen jezelf nodig om gelukkig te zijn? Deze vraag houdt me bezig, want ben ik niet gelukkig zonder al mijn spulletjes? Jawel, maar het zijn de herinneringen erachter. De dingen die ervoor zorgen dat je je thuis voelt. Dat als je terug komt van vakantie denkt: “ja, ik ben weer thuis”.

Eén voor één worden ze uit het busje geladen. Ze krijgen een plekje tussen de net geverfde muren. Beetje schuiven, ja precies, zo staan ze goed. Een paar nieuwe aanwinsten zorgen voor een compleet plaatje. Maar voelde ik me thuis? Nee. Wat was het dan? Ik had het gevoel dat ik moest inleveren. Hoe erg ik dat ook vond. Want zoveel mensen zouden blij zijn met wat ik nu heb. Een eigen huisje, mooie spullen, een prima plekje en leuke buren. Wat is dat toch? En ineens weet ik het. Ik gunde het mezelf niet. En dat is niet fair. Ik werk er hard voor. Schepen achter je verbranden gaat blijkbaar niet in de koude kleren zitten. Veel komt boven. Gebeurtenissen moeten een plekje krijgen. En pas als je dat beseft en kunt plaatsen, kun je gelukkig zijn. Pas dan kun je waarderen wat je hebt. En pas dan is het gras niet groener aan de overkant. Ineens voelt het huis als mijn thuis. Ik kijk naar de nieuwe fruitschaal, de zon weerkaatst erin. En ik zie allemaal lichtpuntjes. Namasté, Mirte, Namasté. Met respect naar mezelf en wat ik bereikt heb, kijk ik om me heen en glimlach…

Motorrijles!

11133741_857333344340391_231639452286173402_nEigenlijk zou ik nu mijn theorie moeten leren, maar het feit is dat de website eruit ligt. Wat een straf… Nu moet ik even bloggen ;). Allang niks meer gehoord van mij, hè?! Klopt, eigenlijk gewoon omdat er veel gebeurt in mijn leven en ik daardoor te weinig uren in mijn dag heb. Hebben vast meer mensen last van, nietwaar?

Maar goed, wat ik dus wilde vertellen: Ik zit op motorrijles! Jij, op een motor?!?! JA. Volmondig ja. Gewoon, omdat ik het altijd stoer heb gevonden, maar nooit gedurfd heb. Omdat ik nooit die stap heb durven nemen om te beginnen, om talloze redenen. Na lang broeden heb ik besloten een proefles te nemen en ik was verkocht. Wat een machtige machine onder je kont. Wat een gewicht en kracht. Mijn lesmotor weegt 3x zoveel als ik. En toch kan dit kleine meisje erop rijden. Zoveel indrukken, veel moeilijker dan dat ik gedacht had, maar telkens met een dikke smile afstappen. Jaloers op elke motorrijder die nu langs gereden komt, want dat wil ik ook!

Marktplaats afstruinen voor mooie motors, maar eerst slagen. Jawel 3 examens. Theorie, voertuigbeheersing en geheel afrijden. Nog even. Ik mag al zelfstandig rijden op de weg. Nooit gedacht dat ik het zou leren. Na de eerste rijles huilend op het bed, omdat het veel te veel indrukken waren. Teveel handelingen, veel te moeilijk en ik zou het nooit leren. Zie daar, ik mag zelfstandig op de weg rijden.

Zal ik dan ook ooit zo’n motorzwaaier worden? Waarom zwaaien die naar elkaar? Nooit gesnapt, maar wat kan mij het schelen. Ooit ben ik 1 van hen. Ik hou jullie op de hoogte.

Namaste, Mirte

Dank je

imageMag ik je bedanken, je bedanken voor de super mooie tijd. Ook al was het een hele heftige tijd. Exotisch zou jij zeggen. Ik heb heel veel van jou geleerd. Jij ook vast van mij. Hoogtepunten en extreme dieptepunten, maar ik had het niet willen missen. We moeten verder. We moeten loslaten, we moeten ieder ons eigen pad gaan. We wisten dat dit komen ging. We wisten dat dat zwaar zou zijn. We wisten beide dat het tijd was. Tijd voor een eigen leven met alles wat we elkaar geleerd hebben. Dat is iets wat we nooit zullen vergeten. Daarvoor is het te heftig geweest. Mensen komen en gaan in je leven, maar dit is anders. Want we kunnen wel gaan, maar je woont altijd in mijn hartje. In gedachten drink ik een Garre. Op ons, op het leven. Bedankt en gegroet, mijn soulmate. Tot in ons volgende leven. Namasté

1 2 3 4 22