Toekomst

image

Op de bank. Totaal in mijn comfort zone. Verbazingwekkend hoe snel zoiets kan gaan. Van totale chaos naar rust. Rust, zover dat mogelijk is op dit moment. Wat een achtbaan, wat een leven. Hoe snel kunnen er dingen veranderen. Hoe snel kunnen puzzelstukjes vallen. Hoe snel slaan de tandjes van de raderen in elkaar. Hoe hard dat je het ook probeert te stoppen, het draait. Vanuit een diepe put nu het zonnetje op mijn smoel. Alles krijgt betekenis. Waarom dit allemaal moest gebeuren. Waarom dit alles nodig was. Om het heden te accepteren. Om te begrijpen wat er speelt. Om dingen te laten gebeuren en te laten zijn zoals ze zijn. Verzetten heeft geen zin. Er tegen vechten heeft geen zin. Zelfs vluchten heeft geen zin. Just breathe and see what happens. Soms moet je mensen laten gaan, omdat ze gewoon geen toegevoegde waarde meer hebben in je story of life. Dat betekent niet dat je ze niet mag of dat het slechte personen zijn. In tegendeel ze hebben je gemaakt tot wie je bent. Altijd dankbaar, altijd in je hart. Maar het is tijd om verder te gaan. Ze krijgen een plekje, een ereplaatsje. Super veel goede herinneringen. Maar het wordt tijd om nieuwe herinneringen te maken. Jezelf blijven. “Wie ben ik en wat wil ik” blijft het motto. Maar er is weer een plekje in mijn hartje voor iemand. Hopelijk voor lange tijd. Hele lange tijd, maar mocht dat niet zo zijn. Ook dan ben ik dankbaar dat ik dit mag meemaken. Want het leven is zoveel mooier als je lacht.

Namasté

Universe

Schermafbeelding 2015-01-21 om 15.26.08Totaal verbaasd leef ik mijn leven. Twee jaar geleden stond ik hier niet voor open. Ik pikte alle signalen niet op. Ik was niet zo spiritueel ingesteld als dat ik nu ben. Langzaam heb ik geleerd dat er meer op de wereld is dan ik kon vermoeden. Wat zeg ik, op de wereld? Er is een heel nieuw universum voor me open gegaan.

Er komen mensen op mijn pad. Totaal onverklaarbaar en ontzettend fascinerend. Ze geven me wat ik op dat moment nodig heb. Ze vertrekken ook zomaar of ze blijven hangen. Omdat de les nog niet geleerd is of omdat we elkaar nog nodig hebben? Waarom, is de vraag die een paar keer per dag langs komt. Wat moet ik hiermee, laat ik het gebeuren? Ja, waarom niet. Zien waar het uitkomt. Ik heb toch geen keuze. Alles gebeurd met een reden.

Ik mis ineens degene die me zoveel geleerd heeft, mijn soulmate. Degene die hetzelfde meemaakt, maar dan op zijn eigen manier. Ik heb behoefte om het te delen. Waarom lijkt degene die op mijn pad komt op diegene die me verlaten heeft? Waarom vallen puzzelstukjes op zijn plaats, waarom slaan de raderen hun tanden in elkaar? Geen idee wat er gebeuren zal, maar wat ik wel weet is dat het goed voelt.

De naam van mijn maatje staat op een poster en mijn oog valt erop als ik het over hem heb. Ik zet de föhn uit en op dat moment hoor ik net de laatste zin van een liedje. Sowieso is muziek speciaal voor me, altijd al geweest. Maar er gebeuren dingen die niet te verklaren zijn.

Mirte, je bent zoveel mooier als je lacht…..

Big grijns…..

Namasté

Monster

Schermafbeelding 2015-01-16 om 11.15.39Een groot brullend monster zit in me. Het weet niet hoe het zich moet uiten. Het drukt tegen mijn luchtpijp, zorgt dat ik uit evenwicht raak door hard door me heen te razen. Huilen, schreeuwen, janken, brullen. Niets helpt om ook maar hetgeen te verwoorden van wat het voelt. Het is maar een fractie. Een druppel op een gloeiende plaat.

Alleen de dialoog aangaan met “het” (laten we het niet mannelijk noemen, want dan raakt het nog harder van streek), zou helpen. Accepteren dat het er is. Loslaten van de zaken die het monster zo van streek maken. Rust vinden en de gangen ingaan waar het onbekende wacht.

Het jankt en het schreeuwt omdat het niet krijgt wat het hebben wil. Het kronkelt om een weg te vinden om geen pijn te voelen. Het zet zich af tegen alles wat ook maar met liefde te maken heeft.

Langzaam laat ze alles los. Puur omdat ze geen keuze heeft. Ze weet dat loslaten de enige weg is om het oorverdovende gebrul te laten stoppen. De lelijke en egoïstische kant te tonen aan de mensen die haar liefhebben. Om hen te beschermen. Beschermen tegen het monster, want zolang die niet slaapt is er geen plek voor liefde.

Met pijn in mijn hart neem ik afscheid van degene die mij zoveel geleerd heeft dat het pijn deed. Vol snot en tranen, maar een echt afscheid is het niet. Van mijn goede maatje, waarmee ik alles gedeeld heb. Echt, het zou je verwoesten. En van alle mensen die me willen geven wat ik nu niet aan kan nemen.

Ik trek mijn harnas aan en kom mijn monster onder ogen. Ik weet dat als ik loslaat, het universum me iets heel moois gaat bieden.

Namasté

Bron foto

Thankful

71a8db19919cf1befd8210201acb7d54
Ik zou een luchtig stukje moeten schrijven. Mijn blog is zwaar op het moment. Maar ik ben ook zwaar op het moment en eigenlijk is het mijn blog, waarop ik mag schrijven wat ik wil. Ik krijg er geen vrolijk stukje uit. Alleen maar reflecties naar mezelf en naar anderen, maar wat geeft het? Het is voor mij een manier om te uiten. Lang niet alles komt online. Sommige stukken zijn te heftig of te persoonlijk voor anderen. Het belangrijkste is dat ik alleen maar schrijf vanuit mijn hart. En dat telt voor mij.

In mijn vorige blogpost schreef ik dat er het afgelopen jaar mooie momenten zijn geweest. Dat ik er in eerste instantie maar 2 kon benoemen, maar man, wat een super mooi jaar. Het liefst zou ik ze nu allemaal willen opnoemen, maar ook dan kom ik in de comfort zone van anderen. Maar ze een beetje inpakken kan ik wel; Amerika, eten met vrienden, kopjes thee en glaasjes wijn, met een joggingpak op de bank, een bijzonder pilsje in een bijzonder cafe, buitenlucht snuiven, mooie gesprekken, mijn eigen appartement, mijn eerste keer 10km hardlopen, yogaweekend en Huy, heel veel nieuwe vrienden, muziek, Quality time met mijn mama, dingen alleen doen en je dan rete trots voelen en misschien nog wel het allermooiste, mezelf beetje bij beetje terug mogen vinden.

Damn, wat ben ik dankbaar. En wellicht vergeet ik nog wel de helft. Sorry aan alle mensen die ik het afgelopen jaar pijn heb gedaan. Alle mensen die er voor me zijn; bedankt dat jullie er zijn. Met een big smile sluit ik deze blogpost af, zoals altijd met een dikke Namasté!

Mirte

Bron foto

Negatief of dankbaar?

10356336_784233524983707_6811673973175824537_nGevoelens, emoties, ratio. Waar doe je goed aan? Intuïtie, eigenlijk al vooraf weten wat er gebeuren zal, maar uiteindelijk toch hard gekwetst worden. Opstaan en doorgaan. Nog eens vallen, opstaan en doorgaan. Het is niet erg. Je leert ervan, ook al zijn het harde lessen.

Langzaam wordt steeds duidelijker wat ik wel en wat ik niet wil. Ik wil voor mezelf leren zorgen. Ik wil geen compromissen sluiten. Ik wil doen wat voor mij goed voelt. Ik wil rennen, vallen, dansen, huilen, zingen en weer opstaan. Net zolang totdat ik pirouettes kan draaien zonder duizelig te worden.

Vanmorgen bedacht ik me in de auto wat mijn positieve momenten waren van 2014. Ik kwam tot 2 momenten, maar nu ik erover nadenk zijn het er zeker meer. Ik scroll even door mijn FB en zie toch wel mooie momenten langs komen. Ook dit stukje:

Wanneer je verdrietig bent
Kijk dan opnieuw in je hart
En zie dat je huilt
Om wat je vreugde schonk.
Ik ben je dankbaar

Dus bedankt, alle mensen die me zoveel gegeven hebben. Meer dan jullie jezelf bewust van zijn. Het heeft me geraakt, het heeft ervoor gezorgd dat ik gelukkig was. Het zorgt er nu voor dat ik me zo voel, maar het is het meer dan waard. En mocht je mij ooit nodig hebben, ik ben er voor je.

Namasté, Mirte

Universum Masterplan

ha00Terwijl ik de titel typ, stopt de muziek uit zichzelf, volledige concentratie.

Net nog dacht ik ‘het lukt me wel, ik kan het wel alleen’. Ineens is niemand meer te bereiken, alsof het voorbedachte rade is. Ik sta er alleen voor. Ik zet de muziek aan en begin te dansen. Alleen, helemaal alleen door de kamer. Ik voel het ritme, het raakt me. Het raakt me zo hard dat ik ineenstort op de vloer. Tranen en snot lopen over mijn wangen. Ik huil zo hard, vanuit mijn tenen. Een noodkreet of komt het er allemaal ineens uit? Of is het beide. Ik besef me dat alleen zijn nog niet eens zo slecht is. Het is goed dat dit gebeurt. Ik heb de bodem nog nooit van zo kortbij gezien. Zoveel lieve vrienden en familie, die me telkens weer opvangen. Vlak voordat ik de bodem bereik.

Nu zit ik hier. Wat doet die bodem f*cking pijn. Ik dacht nog zo dat ik mezelf beschermd had. Maar toch kunnen mensen me nog altijd zo ontzettend raken. Ik wist niet dat het me zo zou raken. En in mijn hoofd komt het zinnetje telkens terug. ‘Alles heeft een reden’. Natuurlijk, daar geloof ik in. Langzaam kruip ik overeind en neem een warme douche. Spoel het van me af, terwijl Tom Odell, Storms zingt. Het liedje dat me vanaf het eerste moment altijd heeft weten te raken.

I need one of these storms
One of these storms
One of these storms
To wash me clean

Het maakt niet uit. Ik heb dit nodig. Ik doe wat goed voelt. Na deze storm, sta ik op en kom er weer sterker uit. Het universum kan me af en toe de pot op, wat zijn de lessen hard. Maar ik besef me wel dat dit mijn pad is. Het pad op weg naar iets moois. Pure liefde….

Namasté, Mirte

Bron foto

Het boeddhistische instituut in Huy

foto 21Wat een kleuren, wat een gevoel, wat een rijkdom. Rijkdom in de zin van rust. Zo mooi, zo intensief, echt even tot bezinning komen. Elke zondag is er om 14.00 uur een Nederlands- en Franstalige rondleiding, gegeven door vrijwilligers. De lama’s, de monniken van het Tibetaanse boeddhisme, wonen bij de tempel. Je kunt ze tegenkomen op het terrein en je mag ze al je levensvragen stellen. Weliswaar in het Engels, maar de mogelijkheid is er.

Ze hebben 3 tempels, waarvan 1 hele grote. Er worden ook weekenden georganiseerd, waarin bijvoorbeeld meditatie of  yoga centraal staan. I like! Ga ik zeker een keer doen! De grote tempel is het mooiste, maar de grote boeddha op het grasveld doet er zeker niet vooronder. foto 5

Samen met mijn vriendin genoten we van al het moois dat om ons heen aanwezig was. We waren samen getuige van iets bijzonders. Iets wat geen toeval kan zijn. Er valt nog zoveel te leren over het boeddhisme. Maar het staat me aan. De prins, die alles opgaf wat hij had. Het lijden (dukkha) en er sterker uit komen, het positief ontwikkelen van je geest en proberen een ander gelukkig te maken met jouw positieve kracht. Dat is toch het mooiste dat er is?

Geniet van de foto’s en echt waar, het is een bezoekje waard.

Namasté, Mirte

foto 2foto 11

Suikerspin

HFxG912DjuQKlein en onbegrepen, ja zo voelde ze zich. Ze was spontaan en enthousiast. Ze zag haar impulsiviteit als een kracht. Nieuwe wegen, nieuwe avonturen. Adem het leven in en uit. Geniet met volle teugen. Haar jurkje waaide in de wind, haar diadeem schoof steeds uit haar haren. Haar blauwe ogen fonkelden en ze genoot met volle teugen.

Ze wilde het zo graag. Waarom snapt niemand dat ze die suikerspin wil? Ja, hij is slecht voor je tandjes, maar ook lekker. Mierenzoet en plakt in je gezicht. Als je het netjes probeert te eten, zit je jurkje vol. Wat weten anderen nu van mijn suikerspin? Ze bedacht zich geen moment. Ze pakte de suikerspin en vervolgende haar weg.

‘Niet rennen, anders val je!’

‘Kan mij het schelen, ik volg mijn hart’ zei ze met een grote grijns.

Bron foto

Look into your eyes…

e518e2d6772f096bb1c7a56798197116_FotorHet is stil op mijn blog. Niet omdat ik niet wil schrijven, maar omdat ik niemand wil kwetsen. Het is mijn blog, maar naast mijn blog is er ook het echte leven. Het leven vol geluk, blijdschap, genieten, maar ook het leven van tegenslagen, verdriet en onmacht.

Wat 1 avond/2 uurtjes/1 blik in zijn ogen, kan veranderen in (oa.) mijn leven is niet te bevatten. Maar het gaat verder terug. Anderhalf jaar geleden startte ik mijn blog. Ik wilde mijn leven beschrijven en kreeg de wil om te groeien. Ik wilde mooier, sterker en zelfstandiger worden. Hoe dit begonnen is, weten de meesten van jullie wel. Mijn angsten beslisten mijn leven. Ik vocht terug en won. Ik leerde mezelf kennen en groeide, zo ook mijn blog. Een klein jaar later ontmoet ik iemand, waardoor ik ging beseffen dat mijn leven niet meer was, wat ik wilde dat het zou zijn. Ik had een moord vent, een goede baan een mooi huis, maar was ik nog gelukkig?

Het antwoord was pijnlijk genoeg; nee. Het heeft me even gekost en het kost nog steeds verdriet, maar het is goed zo. Ik geef een man op, waarvan ik zeker weet dat ik nooit meer iets gelijkwaardig zal vinden. Een man die me 7,5 jaar op handen gedragen heeft en me heeft laten voelen als een prinses. Een man die zijn sokken opruimt en kookt. Dames, wat willen we nog meer ;). Nee, eerlijk waar. Ik dank god op mijn blote knietjes dat ik onderdeel heb mogen uitmaken van zijn leven. Always in my heart…

Maar het is tijd om alleen verder te gaan. Nieuwe mensen te ontmoeten. Anders in het leven te staan. Nog harder te groeien en wie weet is er dan ooit weer iemand waarvan ik zeg, ‘ja, met jou wil ik verder’.

Namasté, Mirte

Tekst/foto Bron onbekend

Volg je hart

ItItsStillOnYourMindItIsWorthTakingTheRiskMijn leven vliegt, mijn leven kruipt. Ik spring, ik buk. Ik lach ik huil. Op en neer, maar ik ben gelukkig. Gelukkig met mezelf en met mijn keuzes. Nieuwe ontmoetingen, nieuwe vrienden, mensen die op mijn pad komen en blijkbaar hetzelfde doormaken. Zo speciaal, zo onverklaarbaar. Als ik al niet geloofde in het universum, zal ik nu wel moeten :).

Risico’s durven nemen en de gevolgen aanvaarden, want ben je echt gelukkig of voel je je alleen comfortabel? Uit je comfort-zone, je hart volgen is een avontuur. Dat geldt voor alles, wat je keuze ook is. Laat je niet leiden door je angsten. Stap over de drempel en merk dat het echt niet zo eng is als dat je in eerste instantie dacht. Als je springt, staan er altijd mensen beneden om je op te vangen. Althans zo heb ik het ervaren. Vrienden die echte vrienden blijken te zijn, nieuwe mensen, nieuwe gebeurtenissen. Stel je hart open en neem je kans. Het is al het verdriet waard.

Namasté, Mirte

Bron foto

1 2 3 4 5 22